Lanzarote to wulkaniczna wyspa archipelagu Wysp Kanaryjskich, na której najwięcej do zobaczenia jest w krajobrazie, w architekturze Césara Manrique i w podziemiach lawowych. Ten tekst pokazuje najważniejsze atrakcje na Lanzarote, dzieli je na rejony i podpowiada, jak ułożyć plan na 4 do 6 dni. Każde miejsce ma osobny artykuł, do którego prowadzi link.

Atrakcje na Lanzarote: od czego zacząć?
Najważniejsze miejsca leżą w czterech rejonach: na południowym zachodzie park wulkaniczny, w centrum dzieła lokalnego artysty, na północy punkty widokowe, a na wschodzie stolica z zamkiem. Wyspa ma 845,94 km² i jest czwartą co do wielkości wyspą archipelagu. Leży 125 km od północnej Afryki i około 1000 km od Półwyspu Iberyjskiego. Od 1993 roku cała wyspa jest rezerwatem biosfery UNESCO.
Lanzarote ma około 60 km długości z północy na południe i 25 km szerokości z zachodu na wschód. W jeden dzień najczęściej zobaczysz jeden lub dwa rejony, bo drogi na północy i południu są długie. Wyspa ma ponad 190 km linii brzegowej, z czego większość to skaliste wybrzeża.
Najczęściej wybierane miejsca:
- Park Narodowy Timanfaya
- dzieła Césara Manrique
- Haría i punkt widokowy Mirador del Río
- Teguise z niedzielnym targiem
- plaże na południu wyspy
- Jameos del Agua i jaskinia Cueva de los Verdes
- winnice La Gería
- Arrecife z zamkiem San José
Jak wygląda cały archipelag i jego inne wyspy, opisuje osobny tekst o atrakcjach Wysp Kanaryjskich.
Przed wizytą na Lanzarote warto kupić bilet wstępu do Rancho Texas i zaplanować cały dzień na zwiedzanie tego parku. (link partnerski)
Park Narodowy Timanfaya: czy warto i jak zwiedzać?
Timanfaya to najbardziej charakterystyczne miejsce na wyspie. Park leży w południowo-zachodniej części Lanzarote, na terenie gmin Tinajo i Yaiza, i zajmuje 51,07 km². Cały jego obszar składa się z gleby wulkanicznej, dlatego jest jedynym parkiem narodowym w Hiszpanii, który jest w całości geologiczny. Erupcje z lat 1730 do 1736 przekształciły większość tego terenu, a ostatnie wybuchy miały miejsce w 1824 roku.

Gleba pod powierzchnią pozostaje gorąca. Na głębokości 13 metrów temperatura wynosi od 100 do 600 stopni Celsjusza. Podczas pokazu wodę wlewa się do szczeliny, a ona niemal od razu zamienia się w parę.
Ruch w parku jest ściśle kontrolowany. Na publicznym parkingu można wsiąść do autokaru, który jedzie drogą niedostępną dla zwykłych samochodów. Część, która pozostaje najbardziej gorąca, to Islote de Hilario, gdzie przesiada się do autokaru. Dwie trasy piesze wymagają wcześniejszej zgody i przewodnika. Symbolem parku jest rzeźba El Diablo autorstwa Césara Manrique. Bilety i godziny wejścia: aktualne ceny oraz godziny otwarcia Parku Narodowego Timanfaya podaje oficjalna strona parku, więc przed wizytą warto je sprawdzić. Więcej o samym parku opisuje tekst o Timanfaya.
Dzieła Césara Manrique: co zobaczyć?
César Manrique urodził się w Arrecife w 1919 roku, a zmarł w 1992 roku w Tahíche, w gminie Teguise. Jest znany przede wszystkim z projektów architektonicznych na Lanzarote, które powstawały od lat 60. do lat 90. XX wieku. Projektował obiekty, które miały promować zrównoważoną turystykę i szanować krajobraz wyspy. Jako aktywista działał na rzecz ochrony naturalnego piękna i tradycyjnej architektury. Wywalczył przepisy ograniczające wysokie hotele.
Najbardziej znane miejsca to Pomnik rolnika, stojący na skrzyżowaniu w San Bartolomé, oraz muzeum kultury lokalnej w tej samej miejscowości. Ogród kaktusów Jardín de Cactus i Fundacja César Manrique mają bogatą kolekcję roślin. W Haríi znajduje się jego dom, a obok kilka punktów widokowych. Jego prace i poglądy opisuje osobny tekst o Césarze Manrique.
Północ wyspy: Haría i Mirador del Río
Północ Lanzarote jest zielona i spokojniejsza niż południe. Haría to główna miejscowość na północy. Wiosną i wczesnym latem jest w niej wyjątkowo zielono. Stąd łatwo dojechać do punktu widokowego Mirador del Río, który leży blisko północnego krańca wyspy.

Na północnym wybrzeżu leży Famara, mała miejscowość surfingowa z plażą. Pasmo gór Famara sięga 671 metrów i wznosi się na północy wyspy. Arrieta to wioska plażowa z falami odpowiednimi dla początkujących i średniozaawansowanych surferów. Dom Césara Manrique w Haríi również jest częścią tego rejonu.
Na północ warto jechać z większym zapasem czasu, bo wyspa jest długa i drogi nie zawsze prowadzą prosto. Między pasmem Famara a górami Montañas del Fuego leży pustynia El Jable, która oddziela oba obszary. Krajobraz zmienia się tu szybko: od zielonych dolin do piaszczystych pustkowi.
Teguise: stara stolica i niedzielny targ
Teguise była dawną stolicą wyspy. Dziś to miasteczko z brukowanymi uliczkami i tradycyjną architekturą, które przyciąga turystów przede wszystkim w niedziele. Wtedy odbywa się tutaj znany targ, a ulice wypełniają się stoiskami z rękodziełem i jedzeniem.

W pobliżu znajduje się Montaña de Guanapay, gdzie po 1336 roku zbudowano fort. Na stanowisku archeologicznym El Bebedero w miejscowości Teguise badacze odkryli fragmenty ceramiki rzymskiej z okresu od I do IV wieku. Ślady wskazują na handel z mieszkańcami wyspy, choć nie ma dowodów na stałe osady Rzymian.
Teguise leży w centrum wyspy, więc dobrze pasuje do przejazdu między północą a południem. Jeśli w planie jest jeden dzień na targ, zaplanuj go na niedzielę przed południem, zanim ulice zapełnią się tłumem.
Plaże na południu: Papagayo i Playa Blanca
Południowe wybrzeże jest bardziej turystyczne. Playa Blanca to kurort na południowym wybrzeżu. Puerto del Carmen jest w większości kurortem zbudowanym od podstaw, który przytłacza dawną wioskę portową. Costa Teguise została zaprojektowana jako kurort w latach 70. XX wieku.
Najbardziej znane są plaże Papagayo na Lanzarote. W 1402 roku Jean de Béthencourt jako pierwszy odwiedził południową część wyspy właśnie tutaj. Na południu, w rejonie El Rubicón, powstała też pierwsza europejska osada na Wyspach Kanaryjskich. Dojazd na południe z Arrecife zajmuje sporo czasu, dlatego lepiej połączyć ten rejon z innym punktem planu.
Południe najlepiej zaplanować na osobny dzień. Wtedy zdążysz spokojnie wykąpać się, a potem wrócić do bazy bez pośpiechu.
La Graciosa: wyspa po drugiej stronie cieśniny
Wyspa La Graciosa leży tuż obok Lanzarote, nieco ponad 1 km od jej brzegu. Kiedyś była połączona z wyspami Fuerteventura i Lanzarote. Erozja morska przecięła te połączenia i powstały oddzielne wyspy. Dziś głównym sposobem dotarcia na La Graciosa jest przeprawa łodzią.
Rozkłady przepraw zmieniają się, więc przed wyjazdem sprawdź je u przewoźnika. Na wyspie nie ma dużego ruchu samochodowego. Spacer i zwiedzanie piechotą to główna forma poznawania tego miejsca.
Arrecife: stolica z fortecą i muzeum sztuki
Stolica wyspy, Arrecife, leży na wschodnim wybrzeżu. Ma port morski i lotnisko, więc większość turystów przylatuje właśnie tutaj, a potem jedzie do kurortu. Miasto ma też swoje atrakcje. Na wyspie fortecy znajduje się muzeum historii, a w zamku San José mieści się muzeum sztuki.
Samo miasto nie jest duże, więc można je przejść pieszo. Zamek San José jest najłatwiejszym punktem do zwiedzenia w czasie krótkiej przerwy między przylotem a dojazdem. Przed wyjazdem warto zaplanować pierwszy wieczór właśnie tutaj.
Arrecife dobrze znać również z innego powodu. Lotnisko wyspy, Lanzarote Airport, leży w pobliżu miasta, a więc po przylocie będziesz w stolicy, zanim ruszysz w dalszą drogę.
Jameos del Agua i Cueva de los Verdes: podziemia wulkaniczne
Jameos del Agua to jezioro słonej wody powstałe po erupcji wulkanu. Żyją w nim ślepe kraby Munidopsis polymorpha, które są symbolem wyspy. Nad jeziorem zbudowano przestrzeń do zwiedzania, która łączy naturalne jaskinie z architekturą Césara Manrique.
Cueva de los Verdes to tunel lawowy. Jego część, tzw. Tunel Atlantydy, to podwodny tunel wulkaniczny. Zwiedzanie odbywa się z przewodnikiem po wyznaczonej trasie. Bilety i godziny wejścia: aktualne ceny biletów i godziny zwiedzania Jameos del Agua oraz Cueva de los Verdes znajdziesz na oficjalnej stronie tych miejsc. Oba miejsca leżą na północy wyspy, więc dobrze łączą się z wizytą w Haríi.
Winnice La Gería: uprawa w wulkanicznym piasku
Winnice La Gería to obszar chroniony, należący do denominacji Lanzarote DO. Krzewy winorośli sadzi się w dołkach o szerokości od 4 do 5 metrów i głębokości od 2 do 3 metrów. Wokół każdego dołka stoją kamienne murki.
Ta metoda zbiera deszcz i rosę oraz chroni rośliny przed wiatrem. Krajobraz winnic jest jednym z najbardziej charakterystycznych widoków na wyspie. Dobrze łączy się z przejazdem przez środek wyspy, bo winnice leżą w pobliżu drogi.
Kiedy jechać na Lanzarote?
Lanzarote ma klimat subtropikalny pustynny. Opady są małe i koncentrują się zimą. Od grudnia do lutego pada około 16 dni w miesiącu. Od czerwca do sierpnia opady są znikome. Czasem wieje gorący wiatr sirocco, który przynosi suche, zapylone powietrze.
| Miesiąc | Średnia maksymalna, °C | Średnia minimalna, °C | Opady, mm |
|---|---|---|---|
| Styczeń | 21,7 | 13,6 | 15,4 |
| Luty | 22,2 | 13,8 | 16,1 |
| Marzec | 23,6 | 14,6 | 10,9 |
| Kwiecień | 24,4 | 15,5 | 4,1 |
| Maj | 25,8 | 16,9 | 1,2 |
| Czerwiec | 27,3 | 18,7 | 0,1 |
| Lipiec | 28,9 | 20,2 | 0,0 |
| Sierpień | 29,9 | 21,0 | 0,5 |
| Wrzesień | 29,0 | 20,5 | 1,8 |
| Październik | 27,5 | 19,1 | 12,8 |
| Listopad | 24,9 | 16,8 | 15,5 |
| Grudzień | 22,7 | 14,9 | 21,4 |
Najbardziej deszczowy jest grudzień, a lipiec nie ma żadnych opadów. Więcej o sezonach znajdziesz w tekście o pogodzie na Lanzarote.
Jak dojechać z lotniska i poruszać się po wyspie?
Główne lotnisko wyspy nosi nazwę Lanzarote Airport. Z lotniska najczęściej jedzie się do kurortu autobusem lotniskowym, taksówką albo samochodem z wypożyczalni. Wyspa jest na tyle duża, że bez samochodu trudno zobaczyć północ i południe w jeden dzień.
Rozkłady autobusów i oferty wypożyczalni zmieniają się, dlatego sprawdź je przed podróżą na oficjalnej stronie lotniska Lanzarote, w części z informacją o autobusach i wypożyczalniach. Zwiedzanie Timanfaya wymaga zaplanowania czasu na przesiadkę do autokaru.
Plan na 4 do 6 dni na Lanzarote
Przy czterech dniach dobrze połączyć rejony wyspy. Jeden dzień na Arrecife i zamek San José wystarczy na początek. Drugi dzień to Timanfaya rano, a po południu Jameos del Agua i Cueva de los Verdes. Trzeci dzień to dzieła Césara Manrique i północ z Haríą oraz Mirador del Río.
Przy pięciu lub sześciu dniach dodaj Teguise, najlepiej w niedzielę, żeby zobaczyć targ. Plaże południa, Papagayo i Playa Blanca, wpisz na osobny dzień. Winnice La Gería dobrze pasują do przejazdu między Teguise a północą. Wyprawa na La Graciosa zajmuje cały dzień, więc warto ją zostawić na ostatni dzień pobytu.
Od czego zacząć planowanie wyjazdu?
Zacznij od wyboru miesiąca. Przy niskich opadach i wysokich temperaturach najwygodniej jechać wiosną lub jesienią. Potem sprawdź godziny i bilety do miejsc, które mają ograniczenia, czyli przede wszystkim Timanfaya i Jameos del Agua.
Wybierz bazę noclegową. Arrecife jest najwygodniejsze na przylot i dojazd, Teguise jest spokojniejsze, a Playa Blanca i Puerto del Carmen są najbardziej turystyczne. Od tego wyboru zależy, ile czasu zajmie ci dojazd do najciekawszych miejsc.
Skąd wzięły się wulkany na Lanzarote?
Krajobraz Lanzarote ukształtowała aktywność wulkaniczna, a największe erupcje miały miejsce w latach 1730 do 1736. Wybuch rozpoczął się 1 września 1730 roku w okolicy wulkanu Caldera de los Cuervos, poza obszarem dzisiejszego parku. Ostatnia erupcja zakończyła się 16 kwietnia 1736 roku, kiedy wygasł wulkan Montaña Colorada, położony 1,7 km na północny wschód od El Cuervo.
W tym czasie na odcinku długości 18 km powstało 32 nowych wulkanów. Lawa pokryła ćwierć powierzchni wyspy, w tym jej najbardziej żyzne gleby i 11 wiosek. Wcześniej to właśnie z południa wyspy wysyłano zboże na Tenerife i Gran Canarię.
Obszar nazwany Montañas del Fuego, czyli Górami Ognia, obejmuje około 100 mniejszych wulkanów. Dziś to jeden z najbardziej surowych krajobrazów na wyspie, a jego kolory zmieniają się wraz z porą dnia.
Pod powierzchnią działa gorący punkt, który stoi za powstaniem całego archipelagu. Lanzarote z czasem stała się spokojniejsza, a życie stopniowo ją zasiedliło. Powierzchnia wietrzała w drobny żwir, który nadaje się do drobnej uprawy rolnej. Dla odwiedzających to czytelny zapis historii, widoczny w każdym kierunku wyprawy.
Przyroda Lanzarote: rośliny i zwierzęta
Na wyspie rośnie około 500 gatunków roślin, z czego 17 jest endemicznych. Większość z nich przystosowała się do małej ilości wody, tak jak sukulenty. Palmy kanaryjskie (Phoenix canariensis) spotkasz w wilgotniejszych miejscach na północy, a sosny kanaryjskie i dzikie oliwki występują w różnych częściach wyspy.
Las wawrzynowy, zwany laurisilvą, dawniej pokrywał najwyższe partie Risco de Famara. Dziś zachowało się go bardzo niewiele. Najbardziej kolorowy okres przypada na luty i marzec, kiedy po zimowych opadach roślinność zakwita.
Zwierząt lądowych jest na wyspie niewiele. Oprócz nietoperzy i zwierząt przywiezionych przez ludzi występują tu ptaki, na przykład sokoły, oraz gady. Charakterystyczne są jaszczurki z rodzaju Gallotia. Ślepe kraby Munidopsis polymorpha żyją w słonym jeziorze Jameos del Agua, które powstało po erupcji wulkanu. Wyspa jest także domem dla jednej z dwóch zachowanych populacji zagrożonego sępa egipskiego.
Dromader, czyli wielbłąd jednogarbny, był kiedyś zwierzęciem pomagającym w rolnictwie. Dziś jest atrakcją dla turystów. Kraby z Jameos del Agua i jaszczurki Gallotia to z kolei gatunki, których nie spotkasz nigdzie indziej na świecie.
Link partnerski Arrecife: loty. Zobacz połączenia lotnicze
Krótkie odpowiedzi
Czy na Timanfaya trzeba mieć rezerwację?
Zwiedzanie najczęściej odbywa się autokarem z publicznego parkingu. Dwie trasy piesze wymagają wcześniejszej zgody i przewodnika, więc sprawdź zasady na oficjalnej stronie parku.
Jaka jest różnica czasu między Lanzarote a Hiszpanią?
Lanzarote ma czas zachodnioeuropejski, taki sam jak w Portugalii i Wielkiej Brytanii. Jest o godzinę wcześniej niż na Hiszpanii kontynentalnej.
Kiedy na Lanzarote prawie nie pada?
Od czerwca do sierpnia opady są znikome, a w lipcu nie ma ich wcale. Najbardziej deszczowy jest grudzień.
Dlaczego na Lanzarote jest tak sucho?
Wulkaniczne szczyty na wyspie są niskie, więc nie przyciągają deszczu tak jak na bardziej zielonych wyspach archipelagu.
Czy na Lanzarote dużo jest zieleni?
Rodzimych roślin jest tu niewiele, bo klimat jest suchy. Palmy, aloes, agawy i kaktusy to w dużej mierze gatunki obce, które dobrze się tu przyjęły.